EΞΟΡΜΗΣΗ ΣΤΟ ΦΡΑΓΜΑ

Ξεκινωντας για το φραγμα,μαζι με τον γιο μου και τον ΖΗΚΟ.

Ενα εργο μεγαλης αξιας για ενα νομο ορεινο,με πετρα μα πολυ πετρα λες και ο θεος οταν εφτιαχνε την κρητη ξεχαστηκε και ολες τις πετρες τις εριξε στο νομο ρεθυμνου,χωρις πολλα νερα,και φτιαχνοντας αυτο το φραγμα γεμισε ο τοπος νερο.Οπου φτανει το ματι σου βλεπεις νερο μια τεχνιτη λιμνη που δεν εχει να ζηλεψει σε τιποτα απο τις φυσικες λιμνες.Και το θεαμα που αντικρυζεις φτανοντας ειναι τα δενδρα που εχουν μεινει μεσα στο νερο και με τις αντανακλασεις βλεπεις  ενα μαγευτικο περιβαλλον που τυφλα ναχει η ελβετια και ολες οι λιμνες της μαζι, ησυχια,παπιες να κολυμπουν μεσα στα νερα ,βατραχακια να πηδουν, ν’ακους το κρωξιμο τους το δειλινο και να λες θεε μου σε τι παραδεισο βρισκομαι,τα πουλια την ωρα του δειλινου κα πετουν για να παν να κουρνιασουν,και γαληνη , φυση , και να λες πως θα γυρισω στη πολη ?γιατι εμεις οι ανθρωποι ξεφυγαμε απο τη φυση και γιναμε δεσμιοι της τεχνολογιας και της μοναξιας των μεγαλουπολεων????Γιατι?