ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΨΥΧΗΣ

Μαννουλα μου δεν τα κανονισες καλα, ηταν αναγκη να με γεννησεις στις 15-12-1949,δεν με κρατουσες λιγες μερες ακομη να μπορω να πω και γω οτι ειμαι γεννημενη τη δεκαετια του 50 και οχι του 40 με τον πολεμο.Τσ.τσ.τσ….μου εχεις δημιουργησει τελικα (θεος σχωρεστ’ τη ψυχουλα της) μεγαλο!!!!!! ψυχολογικο προβλημα!!!!!!και οχι τιποτα αλλο αλλα μου εδωσες καλα γονιδια και οπου πω την ηλικια μου, μου λεν, μα δεν σου φαινεται!!!!Φυσικα και δεν μου φαινεται, χαζη ειμαι να το δειχνω. Τωρα θα μου πεις τι σ’επιασε  και θυμηθηκες την ημερομηνια και χρονολογια γεννησης σου, οχι δεν ειναι τυχαιο, εχω ενα σκοπο.Θελω ν’αναπολησω και να μοιραστω πιθανον με νεωτερους τι εχουν δει τα ματακια μας. 

Η γενια  μας ειναι τοσο γεματη,εχει δεχθει τοσες επιρροες,τετοια παγκοσμια γεγονοτα,που απορω πως τα αφομοιωσαμε και δεν παθαμε κανα τραλαλα,να γυρναμε εξω απο το δαφνι και να ζηταμε τσιγαρα για να ξεπερασουμε τον πονο μας.Σαν χθες μου φαινεται που γεννηθηκα στο Ρεθυμνο ,σ’ενα μαιευτηριο καλο για κεινη την εποχη ,παλι καλα που δεν με γεννησε στο σπιτι ,πανω σε κανα τραπεζι και να βλεπω τωρα τις ριζες αναποδα.

Ομως της μαμας μου δεν της αρεσε η κρητη, δεν ηταν και απο κει καταγωγη ,απο μπαμπα, εκεινη ηταν Λαρισαια γεννημα θρεμα, καραγκουνα,με τη λαρισαϊκη προφορα της, πληθωρικη ομορφη,δεν την χωρουσε  το ρεθυμνο,οποτε σου λεει θα παμε ΑΘΗΝΑ ,μια και δυο τσουπ στην πρωτευουσα του ελληνικου κρατους,και που θα μεινουμε???ιδου μια ερωτηση , μα που αλλου στο κεντρο της αθηνας ,μηπως ειχε και τιποτ’αλλο ενα μεγαλο χωριο ηταν η πρωτευουσα με χωματοδρομους.

Εγκατασταθηκαμε λοιπον στο ιστορικο τριγωνο ,ομονοια ,πλατ. κουμουνδουρου,μεταξουργειο. Ειχαμε ενα παλιο αθηναϊκο διπατο σπιτι απο αυτα που τα εφαγε η αντιπαροχη και εγιναν οι κακογουστες πολυκατοικιες,της μεταπολεμικης εποχης.Α!!!!! ηταν ωραιο το σπιτι, εσωτερικη αυλη, χαγιατι με τζαμαρια ,πλυσταριο στην αυλη που ενα καζανι εβραζε και ζεσταινε νερο για ολες τις αναγκες της οικογενειας ,και μενα να κανω ματι οταν εκανε μπανιο η μανα μου για να δω πως ειναι οι μεγαλες γυναικες, και πολλα δωματια μεγαλα ψηλοταβανα. Το σπιτι δε γωνιακο Λεωνιδου και Ιασονος γωνια, δεν μπορω να πω ,αργοτερα μαζευτηκαν ολα τα πουταναρια της αθηνας εκει, ειχαμε πηξει στις μπεμπες και μπουμπουδες ,με κατι νταβατζηδες να κατι θηρια αντρες που μαζευαν τις εισπραξεις. Ασε ολες ειχαν πονεμενες ιστοριες,ολες απο χωρια και……απειρες. Δεν ξεραν τιποτα για το φονο…..στη διαδρομη τα εμαθαν.

Οι δρομοι στην αθηνα τοτε εκτος ομονοιας και συνταγματος χωματοδρομοι ,εμεις τα παιδια παιζαμε στους δρομους χωρις πολλες απαιτησεις κατι στακαμαν,κρυφτο,κυνηγητο και επειδη κρυβομασταν μεσα σε αυλες  και ενοχλουσαμε μας καταβρεχαν.

Καθε πρωϊ περνουσε ο γαλατας, ειχε ενα μεγαλο ξυλινο κονταρι περασμενο στον ωμο του και απο τις δυο μεριες κρεμονταν κατι τσιγκινα γεματα γαλα και ενα μικρο κατσαρολακι μας γεμιζε τις γαβαθες που ειχαμε εξω απο τις πορτες μας. Περνουσε και ο μαναβης με το γαϊδαρο και με τα κοφινια δεξια και αριστερα στο σαμαρι, γεματα λαχανικα εποχης, ο ψαρας,με ενα μεγαλο πλατυ καλαθι στερρεωμενο στο κεφαλι του σ’ενα στρογγυλο αγνωστου κατασκευης για μενα ενδιαμεσα κεφαλιου και καλαθιου,γεματο ψαρια με λιγο παγο και σκεπασμενα με τσουβαλι, βλεπεται ηταν το μονωτικο της εποχης, ειχε μεγαλη περασι το τσουβαλι,ο γανωτης που στιλβωνε τα μαχαιροπηρουνα που τρωγαμε μια και τοτε δεν υπηρχαν τ’ανοιξειδωτα,ενας αλλο που γυαλιζε τα χαλκινα ταψια και κατσαρολες, αυτον δεν θυμαμαι πως τον ελεγαν,  ο καρεκλας που εφτιαχνε τις ψαθες στις καρεκλες, ο παπλωματας  που ερχοταν στο σπιτι καθοταν κατω ανοιγε το παπλωμα και το στρωμα  εβγαζε τα μαλλια και τα μπαμπακια δεν ειχαμε κοκοφοινικα τοτε, τ’αεριζε  τα εξανε, και μετα ξανα μεσα και ραψιμο.Ο ακονιστης μ’ενα τροχο απο σμυριδα που ακονιζε τα μαχαιρια, ολα κατ’οικον δεν πηγαιναμε τοτε στα μαγαζια,που δεν υπηρχαν,και φυσικα τα χριστουγεννα και την πρωτοχρονια γεμιζε η ΑΘΗΝΑ γαλλοπουλες, μ’ενα κονταρι μακρυ ξυλινο ο εμπορας γυρνουσε τις γειτονιες και διαλαλλουσε το εμπορευμα, εκεινη την ωρα δε την εσφαζε και την επαιρνες, τωρα μετα απο τοσο ποδαροδρομο αν εβραζε η γαλλοπουλα αυτο ειναι αλλου παπα ευαγγελια.

Ψυγεια δεν ειχαμε ,κατι παγου ,και τον παγο παλι στο τσουβαλι τον τυλιγαμε για να μην λιωνει ευκολα.Παντως η μαμα μου ηθελε να με ταϊζει γιατι ημουν αδυνατη και θεριζε τοτε η αδενοπαθεια, λογικη λοιπον εκεινης της εποχης ,επαιρνε το πιατο και περναμε τους δρομους, εγω με τη μπουκια στο στομα και κεινη φαε……ξεκινουσαμε απο μεταξουργιο και φταναμε στο ΘΗΣΕΙΟ, οτι ετρωγα το καταναλωνα με το περπατημα.ΟΜΩς ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΜΑΜΑ ΕΤΡΩΓΑ ΟΛΟ ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ ΜΟΥ. 

Τα χρονια διαδεχονταν το ενα τ’αλλο, πηγαμε και δημοτικο σε κατι αθλια παλια σπιτια, αντε και γυμνασιο και λυκειο , οι δε εξελιξεις ραγδαιες.Απο το ραδιοφωνο που λιγα σπιτια ειχαν, περασαμε  μετα απο πολλα χρονια στην ασπρομαυρη τηλεοραση που οποιος την ειχε ηταν διακεκριμμενος πολιτης ,και ολη η γειτονια μαζευοταν στο σπιτι τους να δουν μια Ιταλιδα ουτε που θυμαμαι πως την ελαγαν, ειναι και το αλτσχαϊμερ, ηθελαν δεν ηθελαν οι ανθρωποι ειχαν ρεβεγιον καθε βραδυ.,Πηραμε σιγα σιγα ολοι τηλεορασεις, ψυγεια και κουζινες ηλεκτρικα,αυτοκινητο για τις επισημες μερες και βαζαμε ολο το σοϊ μεσα για εκδρομη στη Λουτσα ,στο Καβουρι,Λουτροπυργο, και αρχισαν και τα μπανια του λαου με τα πουλμαν ε! τοτε γυρισαμε ολες τις ακτες της αττικης.Γεωγραφηθηκαμε για τα καλα.

Και περναν τα χρονια και η γενια μας βομβαρδιζεται ,δεν τα χωραει ο νους σου,αυτοκινητα, αεροπλανα για τους πολλους και οχι για την ελιτ,καραβια συγχρονα,πυραυλους που πηγαν στο φεγγαρι, παρακολουθουσαμε ολοι την πρωτη αποστολη στο φεγγαρι με δεος, μια και παλια το ειχαμε δαιμονοποιησει ,και το κοιταγαμε τις εκλειψεις ηλιου και φεγγαριου με γυαλι μαυρισμενο απο την καπνα.,Και συνεχιζεται να δεχεται νεα πραγματα και να τα αφομοιωνει η γενια μας και να συμμετεχει και ν’απορουν οι νεωτεροι για ορισμενα που δυσκολευομαστε να τα καταννοησουμε. Αλλα οι νεωτερες γενιες δεν περασαν απο το γαϊδαρο στο διαστημοπλοιο,  ετσι ξαφνικα σαν εμας ,τα βρηκαν ετοιμα και τα δεχθηκαν.Δεν ξερω ομως τελικα αν ειμαστε ευτυχισμενοι αν ειναι ευτυχισμενα τα παιδια μας και οι μετεπειτα με ολα αυτα.Η ιστορια θα μας απαντησει. Παντως η μοναξια μας απαντα καθε μερα……..

 

Advertisements

18 thoughts on “ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΨΥΧΗΣ

  1. Κάθε εποχή έχει τις ομορφιές της Ελε μου. Οπως και κάθε τόπος! Οσο για μας που είμαστε ηλικιακά όσο νιώθουμε και αυτό παίζει κατά περίπτωση και διάθεση καλά να είμαστε και να ζήσουμε όχι μόνο όσα έχουμε ζήσει αλλά τόσα κι άλλα τόσα!
    Στο χέρι μας είναι να κρατήσουμε από τις μέρες τις σημερινές τους τρόπους που διαμορφώνουν έτσι τη ζωή μας που να μας κάνουν ευτυχισμένες και ν απορίψουμε τις τακτικές που μας αγχωνουν ή μας κάνουν να περνάμε ημέρες μίζερες μέσα στη καυσιεριούπολη που έχουμε βρεθεί όχι από δική μας επιλογή αλλά από οικογενειακές συνθήκες …
    Φιλιά νοτισμένα από τη μπόρα που μούσκεψε τα πάντα απόψε !

  2. Ναι γλυκια μου Λιακαδα ετσι ειναι, και νοσταλγω, την ανεμελια.Σημερα ισως και γω να επηρεαστηκα απο τη βροχερη μερα και τη μουνταδα του ουρανου οποτε εκανα αναπολυσεις,Φιλακια

  3. αυτή η μουντάδα με την ύπουλη σιωπή της σε συνδιασμό με την υγρασία πονάει καμια φορά Ελε μου… ξύνει τον νου και μουσκευει τα μάτια με σταγόνες από τη βροχή …
    Καλό βραδάκι σου εύχομαι

  4. Λιακαδιτσα μου ποναει και μαλιστα η μοναξι της ψυχης μας.Ξερεις εχω μπλεξει με το φεϊς μπουκ για πιο αναλφρο χωρις σκεψη, και γι΄αυτο δεν κανω αναρτησεις,Ομως με πιανει μετα και γραφω και στα 3 μπλοκ που εχω .Βλεπεις το φεϊς ειναι ευκολοχωνευτο και εχεις και γρηγορη επαφη με φιλους.Φιλια και καλο βραδυ.

  5. χαχαχα…
    από μεταξουργείο μέχρι θησείο;;;
    ακόμα βλέπω τέτοιες μάνες εγώ!!! που ταίζουν τα παιδιά τους με τέτοιον τρόπο!

    λοιπόν, μια συμβουλή: τρόμαξα μολις είδα το μακρύ κείμενό σου και παρολίγο να φύγω δίχως να το διαβάσω!
    τα είπες τόσο όμορφα αλλά τα κόλησες τόσο πολύ που τρομάζεις τον αναγνώστη!
    να αλλάζεις σειρά, να ξεκινάς πρόταση με κεφαλαίο, να αφήνεις κενά, να κάνεις παράγραφους…
    να έχει αέρα το κέιμενο…
    οκ;

    μάκια σου!

  6. Ναί είναι πνιγμένο, όπως πνιγμένη στις διαδοχικές και συνταρακτικές εμπειρίες, είναι και η δική μας ζωή. Γεννημένος μόλις μερικούς μήνες πρίν απο σένα (στο σπίτι με την μαμή που μόλις πρόλαβε να με αφαλοκόψει, μιά κι ο πατέρας μου την είχε υποκαταστήσει) και μάλιστα κι εκείνος ίσα που πρόλαβε να την πάει την μάνα μου, απο την αυλή που έκανε μπουγάδα, στο κρεβάτι.
    Μεγαλωμένος όχι πολύ μακριά απο σένα,στου Γκύζη και αργότερα στος Αμπελοκήπους, πέρασα τις ίδιες φάσεις.Όμως, άφησες χωρίς αναφορά, μιά περίοδο που νομίζω πως σημάδεψε την γενιά μας και δέν μιλάω μόνω για την περίοδο της χούντας. Μιλάω για την κοινωνική επανάσταση που έγινε με τα παιδιά των λουλουδιών και στην Ελλάδα τουλάχιστον, δημιούργησε την τέλεια σχιζοφρένεια μέ γονεις, δασκάλους και παπάδες να μιλάνε για πατρίδα,θρησκεία, αγνοτητα παρθενία και άλλα τέτοια «διαπαιδαγωγικά» απο την μιά, και την νεολαία όλου του κόσμου να βροντοφωνάζει «κάνε έρωτα κι όχι πόλεμο». Τότε που διαβάζαμε «τον εραστή της λαίδης τσάτερλη» κρυμένο μέσα στην «διάπλαση των παίδων» (για να μήν πώ την ζωή του παιδιού. Τί να πώ; Απο πού να αρχίζω και πού να τελειώσω.
    Φιλάκια

  7. Καταπληκτικο κειμενο Ελευθερια, απο χθες το εχω διαβασει 3 φορες!

    Επειδη δεν εχω να σχολιασω πολλά, θα κανω μια χαζη ερωτηση. Το ονομα σου το εβγαλαν λογω του οτι γεννηθηκες εκεινη τη μερα; Αν δεν κανω λαθος εχεις γενεθλια και γιορτη την ιδια μερα;

    Καλη βδομαδα!
    🙂

  8. Τι αναδρομή στο παρελθόν κι αυτή Ελευθερία μου. Βρε πότε τα συνάντησε όλα αυτά, τόσο νέα, θα μας τρελλάνεις??
    Χο χο

    Όμορφες σκέψεις είναι. Μια χαρά τα γράφεις.
    Τώρα η μοναξιά είναι ένα μεγάλο θέμα. Υπαρκτό και αντιληπτό γύρω μας. Μη της μιλάς αν σε βρίσκει. Γύρνα της τη πλάτη. Όσο της δίνεις σημασία τόσο η άτιμη κολλάει.

    ..κι αν κάπου κάπου την αναζητάς ,όρισέ της ημερομηνία και ξαναδιώχτη. Είναι επικύνδινη.

    Καλή εβδομάδα και από εδώ σε φιλώ και όπως τα παμε όλα θα πάνε φίνα.

  9. Νοηματακι μου γεια ελα και εισαι μεγαλυτερο μου……χα…δεν τελειωσα θα κανω κι αλλες αναδρομες, βρε που την θυμηθηκες τη λαιδη τσατερλυ θηριο?το πρωτο βιβλιο που διαβασα και οπως λες καλα κρυμμενο γιατι ηταν πορνο γι’εκεινη την εποχη.ΑΑ!!! πολυ γελασα διαβαζοντας το που το θυμηθηκες, θυμασαι τοην κηπουρο επιδοσεις?????? Βαλε κατω τις σκεψεις να κανουμε αναδρομη οτι ξεχνω εγω να το συμπληρωνεις..ΦΙλακια

  10. Αντωνη μου με συγκινησες με το ειπες οτι το διαβασες 3 φορες, θα σου γραψω κι αλλα, ειμαι βιβλιο ολοκληρο.Ναι γι’αυτο βγηκα Ελευθερια, ακριβως οπως το μαντεψες.Φιλια στη Πενυ και μικρο.

  11. Κατερινα μου σελιδες ολοκληρες μπορω να γραψω.Μοναξια τι ειναι παλι αυτο!!!!!!!!!!!Φρουτο εποχης??????Φιλακια

  12. Τέλειο το βιογραφικό σου ελευθερία. Εποχές αξέχαστες. Όποιος είχε ποδήλατο τότε είναι σαν να έχει λιμουζίνα σήμερα. Υπήρχε η αγάπη που ένωνε τους ανθρώπους τότε. Ο κάθε άνθρωπος σεβώταν και αγαπούσε το συνάνθρωπο του, την οικογένεια και την περιουσία του. Συμμετείχαν όλοι στις χαρές και στις λύπες. Γράφεις κάθε βράδυ και ρεβεγιόν και καλή παρέα. Έτσι ήταν τότε. Τα σπίτια και μαγαζιά ξεκλίδωτα και αν κάποια ήταν κλεδωμμένα ήξερε όλο το χωριό που βρισκόταν το κλειδί. Κανένας δεν πείραζε την περιουσία του άλλου. Είχα ένα παππού το σπίτι του στην άκρη του χωρού. Κλειδωμμένο όταν έλειπε μα ήταν πάντα ανοικτό σε όλους. Όποιος ήθελε μια κούπα κρασί έπιανε το κλειδί άνοιγε το σπίτι έπιανε την κούπα την γέμιζε κρασί το έπινε, μετά κλειδωνε την πόρτα και έβαζε το κλειδί εκει που το βρήκε.
    Στο διπλανό χωριό ο φούρναρης αφηνε ανοιχτό το φούρνο και οι συνχωριανοί του αγόραζαν το ψωμί χωρίς την παρουσία του όταν επέστρεφε μετρούσε τις εισπράξεις και ποτέ δεν είχε έλλειμα. «Όσα ψωμιά άφηνε όταν έφευγε τόσες δραχμούλες εύρισκε όταν επέστρεφε. Και πολλά άλλα τέτοια παραδείγματα.

    Πρίν κλείσω θα πώ πώς σήμερα δεν υπάρχουν αυτά. Ο σκοπός των σημερινών ανθρώπων είναι να βρούν τρόπο να σου αδειασουν το πορτοφόλι, χωρίς να τους ενδιαφέρουν οι παραπέρα συνέπειες.
    Κάποιος κάποτε είπε, δεν θυμάμαι ποιός: «Ο θεός έδωσε την αγάπη στον άνθρωπο και ο διάβολος το χρήμα».

    Έχω να γράψω πολλά, αλλά όχι σαν σχόλιο. Ίσως κάποια στιγμή βρώ το χρόνο να κάνω μια ανάρτηση στο χώρο μου για να τα ξαναθυμηθούν οι παλοί και να τα μαθαίνουν οι νέοι.

    Την καληνύχτα μου.

  13. Μου άρεσε -είναι «εσύ», στ’ αλήθεια
    και το διάβασα κι εγώ πολλές φορές, χωρίς να έχω κάτι να σου πω

    Μια αγκαλιά κι ένα μεγάλο φιλί σου χρωστώ, από κοντά 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s